Bolesława

(słwiańskie - ciesząca się dużą sławą) Bł. Bolesława Lament ur. się w 1862 r. w Łowiczu w wielodzietnej rodzinie rzemieślniczej. Po ukończeniu gimnazjum i szkoły krawieckiej otworzyła własny zakład. Wkrótce jednak zmieniła plany życiowe i wraz z młodszą siostrą wstąpiła do Zgromadzenia Sióstr Rodziny Maryi. Po złożeniu ślubów była wychowawczynią dziewcząt w internatach zgromadzenia, instruktorką krawiectwa oraz nauczycielką w szkołach podstawowych. W 1893 r. opuściła zgromadzenie w poszukiwaniu własnej drogi życiowej. Po nagłej śmierci ojca w 1894 r. opiekowała się matką i rodzeństwem, którzy przenieśli się do stolicy. W tym czasie z polecenia o. Honorata Koźmińskiego objęła stanowisko przełożonej świeckiej III Zakonu św. Franciszka w jednej z parafii warszawskich. Bolesława, podążając drogą rad ewangelicznych, dostrzegła swoje powołanie do pracy ekumenicznej, którą zaczęła realizować w środowisku prawosławnym, oddziałując przykładem pobożnego życia i pracą oświatowo - wychowawczą. W 1905 r. stanęła na czele założonej przez siebie wspólnoty zakonnej. W 1907 r. wraz z sześcioma siostrami udała się do Petersburga, gdzie podjęła pracę w sierocińcach i szkołach. W 1912 r. otworzyła drugi dom, a rok później internat dla dziewcząt w Wyborgu w Finlandii. Matka Bolesława pragnęła, aby założone przez nią Zgromadzenie Sióstr Misjonarek Św. Rodziny pracowało głównie na Wschodzie, prowadząc działalność apostolską wśród katolików żyjących w wielkim rozproszeniu. Wydarzenia w Rosji w 1917 r. skomplikowały jej plany i działalność. W latach 1918 - 1921 większość sióstr opuściła Petersburg. Do podobnego kroku zmuszone były siostry pracujące w Żytomierzu. W 1921 r. tereny Rosji opuszcza także Bolesława. W 1922 r. zgromadzenie objęło w Chełmie nad Wisłą opiekę nad młodymi repatriantami z Rosji. W 1925 r. Bolesława utworzyła nowicjat w Piątnicy koło Łomży, a w następnym roku przeniosła dom generalny do Ratowa. W 1935 r. Bolesława dobrowolnie złożyła urząd przełożonej generalnej. Wysłano ją do Białegostoku, gdzie zorganizowała przedszkole, gimnazjum a także kursy kroju i szycia. Od 1941 r. znosiła cierpliwie przykuwający ją do łóżka paraliż; zmarła w opinii świętości 29.01.1946 r. W 1991 r. podczas IV pielgrzymki do ojczyzny Jan Paweł II dokonał jej beatyfikacji.