Bogumił

Bł. Bogumił - biskup i pustelnik - pochodził ze znakomitego rodu rycerskiego Leszczyców. Przyszedł na świat ok. 1135 r. O rodzicach błogosławionego dokumenty milczą, nie są także znane bliższe okoliczności wstąpienia Bogumiła do klasztoru cystersów. W 1186 r. został powołany na biskupa w Poznaniu, a w roku następnym został arcybiskupem w Gnieźnie. Tak szybka kariera wskazuje, że błogosławiony musiał wyróżniać się niezwykłymi zaletami ducha. Bł. Wincenty Kadłubek, który zapewne znał go osobiście, takie wydaje mu w Kronice świadectwo: Mąż pełen cnót i wiedzy (...) wyróżniający się dobrymi obyczajami, pełen szlachetności umysłu. Bogumił był rzeczywiście chlubą zakonu cysterskiego dzięki swojej mądrości, uczynności, dzielności, świętości i hojnej fundacji na cele misyjne.
Spragniony ciszy i spokoju, po dwunastu latach rządzenia metropolia gnieźnieńską, złożył na ręce legata papieskiego rezygnację i przeniósł się do Dobrowa, gdzie na wyspie rzeki Warty założył sobie pustelnię. Tam, trawiąc czas na modlitwie i trapiąc ciało swoje postami, niespaniem i różnymi umartwieniami, spędził ostatnie lata swego życia. W każdą niedziele dla okolicznych mieszkańców odprawiał Msze św. i wygłaszał kazania. Najprawdopodobniej zmarł ok. 1204 r. Cześć bł. Bogumiła od samego początku była żywa.