Benedykt

Św. Benedykt - patriarcha zachodniego życia zakonnego - ur. się w Nursji, w środkowych Włoszech ok. 480 r. W młodym wieku, zrażony rozpustnym życiem w stolicy, uszedł z Rzymu, gdzie był na studiach i żył w samotnej pustelni pod Subiaco. Osiadły niedaleko tego miejsca pustelnik, św. Roman, pouczył go o ascezie chrześcijańskiej.
Wieść o świętości Benedykta skupiła wokół niego dużą liczbę uczniów. Dla nich wzniósł klasztory, w których żyli we wspólnocie według przepisanej przez niego reguły. W 529 r. wyjechał do Monte Cassino i założył tam wielkie opactwo, które stało się ośrodkiem życia religijnego w Europie.
Reguła św. Benedykta stała się od tego czasu podstawą życia zakonnego w Europie Zachodniej. Ukazuje ona drogę do doskonałości religijnej przez praktykę panowania nad sobą, umartwienia, pokory, ciszy, posłuszeństwa, modlitwy, odosobnienia i odłączenia się od świata i jego trosk. Streszczeniem tej reguły są słowa: módl się i pracuj.
Św. Benedykt zmarł w 543 r. po przyjęciu Komunii św., gdy stał przed ołtarzem na Monte Cassino.