Barbara

(gr. Barbara -cudzoziemka, nie mówiąca po grecku) Poniosła śmierć męczeńską w 306 r. w Nikomedii. Według starego podania była piękną córką bogatego poganina Dioskura z Heliopolis w Bitynii. Ojciec wysłał ją na naukę do Nikomedii. Tam zetknęła się z chrześcijaństwem. Prowadziła korespondencję z wielkim filozofem i pisarzem Orygenesem z Aleksandrii. Pod jego wpływem przyjęła chrzest i złożyła ślub czystości. Ojciec dowiedziawszy się o tym, pragnąc wydać ją za mąż i złamać opór dziewczyny, uwięził ją w wieży. Jej zdecydowana postawa wywołała w nim gniew tak wielki, że ją zabił. Wkrótce przypłacił to nagłą śmiercią od pioruna. Św. Barbara czczona jest głównie jako patronka górników i hutników. Z dniem św. Barbary związane są różne przysłowia: Św. Barbara po wodzie, Boże Narodzenie po lodzie; Jeśli w św. Barbarę gęś po stawie chodzi, to w Boże Narodzenie pływać się po nim nie godzi; Kiedy na św. Barbarę mróz, sanie na piec włóż; Barbara święta o górnikach pamięta.