Ambroży

Św. Ambroży ur. się ok. 340 r. Jego ojciec był prefektem Galii. Wcześnie osierocony przez ojca, powrócił z matką do Rzymu, gdzie odebrał staranne wykształcenie - nauczył się greki i został zdolnym prawnikiem. Następnie przeniósł się do Mediolanu. Mając 35 lat został namiestnikiem prowincji. Po śmierci tamtejszego biskupa - arianina, jednogłośnie przez oba stronnictwa - katolickie i ariańskie - został obwołany biskupem, choć był dopiero katechumenem. Przyjął więc chrzest i święcenia i objął rządy tej diecezji, rozdawszy wpierw ubogim swój majątek.
Z niezmordowaną energią - słowem i pismem - zwalczał panoszący się arianizm. W 381 r. zorganizował sobór w Mediolanie przeciwko herezji Apolinarego, brał udział w soborach w Akwilei i w Rzymie. Spowodował usuniecie z gmachu senatu rzymskiego posagu bogini Wiktorii, świadectwa dawnej pogańskiej religii w Rzymie. Cesarzowi Teodozjuszowi wzbronić miał wstępu do kościoła i nałożył nań surową publiczną pokutę za okrucieństwa popełnione na Tesalonice podczas dławienia rozruchów w 390 r. Był wybitnym kaznodzieją i pisarzem, jednym z największych biskupów Kościoła. Nawrócił wielu pogan i heretyków, wprowadził do Kościoła św. Augustyna. Był doradcą trzech cesarzy, nieugięcie walczył o prawowierność i niezależność Kościoła, był to jednocześnie asceta, żarliwy duszpasterz i opiekun ubogich. Bogatą spuściznę literacką stanowią przede wszystkim kazania, komentarze do Ewangelii św. Łukasza, pisma dogmatyczne, mowy i 91 listów. Pracowity żywot zakończył traktatem o dobrej śmierci. Umarł w Wielki Piątek w 397 r.