Aleksander

Niewiele wiemy o jego młodości. Wiadomo, że na stolicę biskupią w Aleksandrii wstąpił w 313 r. po bp. Achillesie. Zasłynął jako gorący obrońca czystości wiary. Jako pierwszy rozpoznał błędy Ariusza i usiłował naprowadzić go na drogę prawdy. A gdy to się nie udało, w 320 r. zwołał synod w Aleksandrii, który potępił poglądy chrystologiczne Ariusza. Zadbał o to, aby z werdyktem synodu mogli zapoznać się biskupi z innych rejonów ówczesnego świata.
            Występował też przeciwko herezjom szerzonym przez Melecjusza. Angażował się też w ówczesne spory na temat terminu świętowania Wielkanocy. W 324 r. zwołał kolejny synod w Aleksandrii, który jednak nie rozwiązał problemu szerzenia się arianizmu.
            Rok później Aleksander uczestniczył w pierwszym soborze powszechnym zwołanym do Nicei, na którym potępiono arianizm. W jego imieniu przemawiał wtedy św. Atanazy, późniejszy jego następca na stolicy biskupiej aleksandryjskiej, doktor Kościoła. Zachowały się niektóre listy i fragmenty przemówień św. Aleksandra.