Albert

Św. Albert Adam Chmielowski (Brat Albert) ur. się w 1845 r. w Igłomi. Uczył się w Szkole Kadetów w Petersburgu, w gimnazjum w Warszawie i w Instytucie rolniczo - leśnym w Puławach. Stąd jako 18 - letni student poszedł do powstania. Ujęty przez Austriaków pod Tarnowem, został osadzony w twierdzy w Ołomuńcu, skąd zbiegł i ponownie włączył się do walki. W skutek ran odniesionych w powstaniu stracił lewą nogę.
Po upadku powstania udał się na emigrację, studiował malarstwo w Paryżu i Monachium; po powrocie do kraju brał żywy udział w życiu artystyczno - kulturalnym Warszawy, Lwowa i Krakowa, stając się jednym z prekursorów polskiego impresjonizmu. W 1880 r. wstąpił do nowicjatu jezuitów, ale po kilku miesiącach zrezygnował i wyjechał do brata na Podole. Tam zetknął się z tercjarstwem franciszkańskim, które wówczas konspiracyjnie zaczęło szerzyć się na Podolu. Zagrożony zesłaniem na Sybir, musiał przenieść się do Krakowa. W 1887 r. przywdział habit tercjarza franciszkańskiego, przyjmując imię brata Alberta.; w rok później złożył śluby zakonne. Wówczas też uzyskał od władz miejskich zezwolenie na objęcie opieką tzw. ogrzewalni miejskiej, służąc największej biedocie, żyjącej w moralnej nędzy i przerażających warunkach materialnych. Za pieniądze uzyskane ze sprzedaży własnych obrazów założył przytułek dla ubogich, domy dla sierot, starców, kalek i nieuleczalnie chorych, udzielał zapomóg, ułatwiał znalezienie pracy i pobyt w szpitalu. Prace te kontynuują założone przez niego dwa zgromadzenia zakonne: albertynów i albertynek. Zmarł w Krakowie w 1916 r. w opinii świętości. W 1983 r. został beatyfikowany, a w 1989 r. kanonizowany przez papieża Jana Pawła II.